- Συνέντευξη του χιπ χοπ καλλιτέχνη Master B. στην «Κομμουνιστική Επανάσταση»
Ο Master B. (Έκτωρ Μπελεφάντης) είναι μουσικός της ελληνικής χιπ χοπ, με πολυετή παρουσία στην αθηναϊκή σκηνή. Έχει κυκλοφορήσει τρία άλμπουμ, τα Punchlines απ’ τα Έγκατα (2018) και Hector’s Journal (2025) και το πρόσφατο PRJCT Θ. (2026), καθώς και πολλά singles. Μας έχει τιμήσει με τη συμμετοχή του στα δύο τελευταία Αντικαπιταλιστικά Φεστιβάλ REVOLT, γεγονός που αποτέλεσε την αφορμή και για την παρούσα συνέντευξη.
«Κομμουνιστική Επανάσταση»: Master B., σε ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτή σου τη συνέντευξη! Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με τη μουσική και το χιπ χοπ;
Master B.: Εγώ ευχαριστώ για τη πρόσκληση. Ήμουν ακροατής της συγκεκριμένης μουσικής από παιδάκι κι επειδή γενικότερα, είμαι άνθρωπος που αν του αρέσει κάτι, θέλει να το κάνει κι αυτός, ξεκίνησα στην εφηβεία μου να γράφω κι από εκείνη τη στιγμή, το μικρόβιο δεν έφυγε ποτέ.
«Κ.Ε.»: Ποια ήταν τα πιο επιδραστικά ακούσματά σου;
Master B.: Είναι τόσα πολλά, που θα μπορούσαμε να μιλάμε για μέρες. Αν και η ιδέα να ασχοληθώ με αυτή τη μουσική, ήρθε ακούγοντας ΖΝ (σ.: Ζωντανοί Νεκροί), οι Στίχοιμα είναι οι πρώτοι που μου έρχονται στο μυαλό, όταν σκέφτομαι την επίδραση που θα μπορούσε να έχει η μουσική κάποιου, σε εμένα. Το ίδιο ισχύει και για τον Immortal Technique, όσον αφορά τους καλλιτέχνες του εξωτερικού.
«Κ.Ε.»: Θεωρείς ότι η τέχνη συνδέεται με τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα; Στα τραγούδια σου κάνεις αρκετές σχετικές αναφορές, παίρνοντας μια ταξική και ριζοσπαστική θέση. Σημαίνει αυτό ότι μια τέτοια σύνδεση τέχνης και κοινωνικών συνθηκών είναι κάτι που επιδιώκεις στη μουσική σου;
Master B.: Η τέχνη αντλεί έμπνευση από τα πάντα, οπότε εν μέρει είναι αναπόφευκτη η σύνδεση με τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, που επί της ουσίας είναι και τα ζητήματα που επηρεάζουν περισσότερο τον τρόπο ζωής μας.
Από εκεί και πέρα όμως είναι και στον άνθρωπο. Ο καθένας βάζει τις προτεραιότητες του και μιλάει απ’ τη σκοπιά του.
Η δικιά μου σκοπιά έχει βαθιές ρίζες στο προλεταριάτο και στον ταξικό αγώνα, οπότε αυτή η «ριζοσπαστική» θέση που προανέφερες, μπορείς να πεις ότι βγαίνει κι από μόνη της.
«Κ.Ε.»: Μας έχεις τιμήσει με τη συμμετοχή σου στις συναυλίες των δύο τελευταίων Αντικαπιταλιστικών Φεστιβάλ REVOLT, φέτος και πέρυσι. Θεωρείς ότι αυτό αντανακλά και έναν κοινό γενικό προσανατολισμό των τραγουδιών σου και ενός φεστιβάλ όπως το REVOLT;
Master B.: Η τιμή είναι όλη δικιά μου. Νομίζω πως ο κοινός προσανατολισμός είναι εμφανής. Παρόλο που θεωρώ ότι η μουσική μου δεν έχει αυτοσκοπό να είναι στρατευμένη, πάντα στήριζα δράσεις που συμβαδίζουμε πολιτικά σε ένα γενικότερο πλαίσιο και μου έδιναν την ελευθερία να είμαι ο εαυτός μου.
Στην εποχή που η συστημική Αριστερά, έχει συνθηκολογήσει πλήρως με τις καπιταλιστικές ελίτ, εγώ, είτε με τη μουσική μου, είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, θα στέκομαι με αυτούς που δεν θα συνθηκολογήσουν ποτέ. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό.
Γιώργος Ταβουλάρης
Master B. – Noir (άλμπουμ: Hector’s Journal)
Γύρω ατμόσφαιρα τοξική, πόλη κρεατομηχανή
μα βολεμένοι στη σιωπή, μέχρι να ‘ρθει η κατακραυγή
Άποψη όχι διαφορετική, απλά μηδενική
εχθρική, μ’ ό,τι μάχεται κόντρα στην υποταγή
Ελλάς Ελλήνων δεξιών, κρυφοφασιστών
δούλων Αμερικανών και Σιωνιστών
Αχυρανθρώπων ολιγαρχών αρπαχτικών
Υπηρετών πιστών των φονιάδων των λαών
Απ’ το ποτάμι ως τη θάλασσα, λευτεριά στη Παλαιστίνη
είναι γενοκτονία κι η Δύση, θέλει να την ξεπλύνει
κι αν δεν σε συγκινεί αυτό, έχεις κι εσύ ευθύνη
Η αδιαφορία σου την άφησε να γίνει
Θέλουν συναίνεση στο έγκλημα
να πεθάνεις έντιμα και μπαζωμένο κάθε εύρημα
και φίλε είναι όλα έτοιμα
έχουν πάντα ένα πλυντήριο ετοιμοπόλεμο, ανάλογα το ξέπλυμα
Η πραγματικότητα μοιάζει Noir
σ’ αυτή τη σφαγή, δεν σε σώζει το VAR
Κι αν ψάχνεις κάπου για ανθρωπιά
θα τη βρεις σε μια γωνιά, σαν σκονισμένο μπουκάλι στο bar
Η πραγματικότητα μοιάζει Noir
σ’ αυτή τη σφαγή, δεν σε σώζει το VAR
Κι αν ψάχνεις κάπου για ανθρωπιά
κάποιοι την πήραν στα κρυφά, όταν μπουκάραν’ οι μπάτσοι στο bar
Πήρα μια γεύση απ’ το σήμερα κι άφησε πίκρα
Χώρα κρύα, μα ταυτόχρονα βράζει σαν χύτρα
Αλητεία, μα στα δύσκολα ρουφιανιλίκια
Βία, μα στην κλάψα, αν δεν περάσουνε τα νταηλίκια
Είσαι καλός, όσο είσαι παραγωγικός
μα πάντα αναλώσιμος, όσο κι αν το παίζεις πιστός
Άλλος ένας απελπισμένος μικροαστός
που για τα λάθη του ζητά, να την πληρώσει ο πιο μελαμψός
Δεν βγαίνεις πια με τον μισθό, μα χορταίνεις σανό
μπόχα από σκοταδισμό στη μπανανία που ζω
δεν ψάχνομαι να αναδειχθώ, μα να αναδυθώ
απ’ τον βάλτο, που με θέλουνε βαλτό, να τον συντηρώ
Μέσα σε λάθη και καταχρήσεις
ανθίζουν συνειδήσεις, αλλά μοιάζει θέμα τύχης
μα όσο τα όρνια σπρώχνουν, για να πέσει πιο κάτω ο πήχης
κρατάμε Θερμοπύλες, μέχρι να ξυπνήσεις
Η πραγματικότητα μοιάζει Noir
σ’ αυτή τη σφαγή, δεν σε σώζει το VAR
Κι αν ψάχνεις κάπου για ανθρωπιά
θα τη βρεις σε μια γωνιά, σαν σκονισμένο μπουκάλι στο bar
Η πραγματικότητα μοιάζει Noir
σ’ αυτή τη σφαγή, δεν σε σώζει το VAR
Κι αν ψάχνεις κάπου για ανθρωπιά
κάποιοι την πήραν στα κρυφά, όταν μπουκάραν’ οι μπάτσοι στο bar
