Η γενική απεργία της 3ης Ιουνίου στην Πορτογαλία ενάντια στο νομοσχέδιο – «εργασιακό πακέτο» της δεξιάς κυβέρνησης κατέβασε στον δρόμο περίπου τρία εκατομμύρια εργαζομένους. Ωστόσο, παρά τη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων, η κινητοποίηση ήταν λιγότερο μαχητική από εκείνη της ιστορικής γενικής απεργίας του Δεκεμβρίου του 2025. Η αστυνομία από την πλευρά της προχώρησε σε καταστολή και σε αυθαίρετες συλλήψεις ειρηνικών διαδηλωτών.
Παρότι περιγράφουν το εργασιακό νομοσχέδιο ως «τη μεγαλύτερη επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα εδώ και δεκαετίες», οι ηγεσίες των εργατικών συνομοσπονδιών αποδείχτηκαν και πάλι ανεπαρκείς στον ρόλο τους. Η UGT, που πρόσκειται στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, αποδέχτηκε παθητικά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων και απείχε από την κινητοποίηση. Η CGTP, που πρόσκειται στο ΚΚ Πορτογαλίας, αποδέχτηκε τον αποκλεισμό της από τις διαπραγματεύσεις και επί μήνες αρκέστηκε σε συμβολικές κινήσεις, μεμονωμένα καλέσματα σε απεργίες και ψηφίσματα.
Αυτή η χρεοκοπία της λεγόμενης Αριστεράς επέτρεψε στον Αντρέ Βεντούρα, ηγέτη του δεξιού λαϊκιστικού κόμματος Σέγκα, να διεκδικεί ρόλο ρυθμιστή των εξελίξεων. Αν και αρχικά το κόμμα του στήριζε το νομοσχέδιο, η καταγεγραμμένη αντίθεση του 60% της εκλογικής του βάσης, τον ανάγκασε να αλλάξει ρητορική, τασσόμενος ενάντια στο νομοσχέδιο για να μη χάσει τους ψηφοφόρους του.
Ωστόσο, παρά την παθητικότητα των ηγεσιών της Αριστεράς στα συνδικάτα και το κοινοβούλιο, το αντεργατικό νομοσχέδιο καταψηφίστηκε στη Βουλή. Μέχρι την τελευταία στιγμή, η δεξιά κυβέρνηση πραγματοποιούσε πυρετώδεις διαπραγματεύσεις με το Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Σέγκα για να ψηφίσουν το νομοσχέδιο, ωστόσο αυτές απέτυχαν. Αυτό ήταν το έμμεσο αποτέλεσμα της μαζικής κινητοποίησης της εργατικής τάξης στις γενικές απεργίες που προηγήθηκαν, οι οποίες δημιούργησαν ρήγματα στο αστικό πολιτικό σκηνικό. Η καταψήφιση του νομοσχεδίου ήταν μια μεγάλη νίκη.
Η αστική τάξη θα επανέλθει σύντομα για να επιβάλει τις αντιμεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη. Μόνο αν τα συνδικάτα καλέσουν τους εργαζόμενους σε έναν σοβαρό, ενωτικό αγώνα διαρκείας μπορεί η εργατική τάξη να ανατρέψει τα σχέδια της κυβέρνησης. Πάνω από όλα βέβαια, το κεντρικό καθήκον των πρωτοπόρων εργατών και νέων στην Πορτογαλία είναι το χτίσιμο ενός πραγματικού μπολσεβίκικου επαναστατικού κόμματος. Γι’ αυτό αγωνίζεται το πορτογαλικό τμήμα της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Διεθνούς.
Ρούι Φαουστίνο – Στέλεχος του Τμήματος της RCI στην Πορτογαλία
Μετάφραση – σύνοψη ανάλυσης από την ιστοσελίδα marxist.com: Λευτέρης Γεωργουλέτης