Από την 1η έως τις 4 Μαΐου 2026, περισσότεροι από 650 επαναστάτες κομμουνιστές, αντιπρόσωποι από 100 και πλέον οργανώσεις του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κόμματος (RCP) στη Βρετανία, καθώς και προσκεκλημένοι από την Επαναστατική Κομμουνιστική Διεθνή (RCI), συγκεντρώθηκαν για τις εργασίες του 3ου Συνεδρίου του RCP στο Λονδίνο. Το φετινό Συνέδριο δεν ήταν απλώς μια ετήσια τυπική διαδικασία, αλλά ένα πραγματικό ιστορικό ορόσημο για το κόμμα. Η ανακοίνωση, πριν ξεκινήσουν οι εργασίες, ότι το κόμμα έσπασε το φράγμα των 1.400 μελών, λειτούργησε ως καταλύτης αισιοδοξίας, δίνοντας τον τόνο για μια συνεδριακή διαδικασία που ξεχείλιζε από επαναστατική ορμή και βαθιά μαρξιστική κατανόηση των ιστορικών καθηκόντων που επωμίζεται το RCP απέναντι στην εργατική τάξη.
Το Συνέδριο διεξήχθη σε μια πραγματικά ηλεκτρισμένη πολιτική ατμόσφαιρα. Η παρούσα ιστορική συγκυρία χαρακτηρίζεται από συνταρακτικές, τεκτονικές εξελίξεις σε διεθνές επίπεδο: την καταστροφική ήττα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στο Ιράν, τη συνέχιση του αιματηρού και αδιέξοδου πολέμου στην Ουκρανία, και την επαπειλούμενη κατάρρευση της αστικής κυβέρνησης του Κιρ Στάρμερ στο εσωτερικό της Βρετανίας. Όπως εξήγησαν στις εισηγήσεις τους οι σύντροφοι Άλαν Γουντς και Ρομπ Σιούελ, αυτά τα κοσμοϊστορικά γεγονότα διαμορφώνουν τα στοιχεία μιας προεπαναστατικής κατάστασης σε παγκόσμια κλίμακα. Η ιστορική παρακμή των Ηνωμένων Πολιτειών, σε συνδυασμό με την παρατεταμένη κρίση του βρετανικού καπιταλισμού, αποκαλύπτει περίτρανα το πλήρες αδιέξοδο του ιμπεριαλισμού.
Αυτές οι τεράστιες αλλαγές αντανακλώνται άμεσα και με βίαιο τρόπο στη βρετανική κοινωνία. Η πλήρης υποταγή της κυβέρνησης στις επιταγές των τραπεζιτών και των αγορών, καθώς και η συνεχιζόμενη αποσύνθεση του δικομματικού συστήματος, γεννούν μια άνευ προηγουμένου κοινωνική και πολιτική πόλωση. Ο σ. Σιούελ υπογράμμισε εύστοχα ότι, παρόλο που η Βρετανία παραμένει στα χαρτιά η έκτη πλουσιότερη χώρα στον κόσμο, «αυτός ο αμύθητος πλούτος δεν προορίζεται για τους εργάτες που τον παράγουν». Έτσι, η ταξική οργή των καταπιεσμένων μαζών φουντώνει. Με αφορμή τον εμπρησμό της αμερικανικής πολυεθνικής Kimberly-Clark, αναδείχθηκε το πώς η εργατική τάξη συνδέει τον καλπάζοντα πληθωρισμό με τον εγκληματικό παρασιτισμό της καπιταλιστικής ελίτ, την οποία έχουμε χαρακτηρίσει «τάξη των Έπσταϊν». Η κραυγή του εργάτη που φέρεται να πραγματοποίησε τον εμπρησμό, «το μόνο που είχατε να κάνετε ήταν να μας πληρώνετε αρκετά για να ζούμε», μετατρέπεται πλέον σε οργανωμένο θυμό.
Η προσήλωση στη μαρξιστική θεωρία εκφράστηκε μέσα από πλούσιες συζητήσεις για τον πληθωρισμό, την Τεχνητή Νοημοσύνη και την κρίση στην Ευρώπη. Ο ενθουσιασμός αντανακλάστηκε στην πολύ επιτυχημένη οικονομική εσωτερική εξόρμηση, όπου συγκεντρώθηκαν 173.463 λίρες για το ταμείο του RCP και ακόμα 8.000 λίρες από πωλήσεις μαρξιστικών βιβλίων. Παράλληλα, προβλήθηκαν δύο νέα ντοκιμαντέρ του RCP, για τα 100 χρόνια από τη βρετανική Γενική Απεργία του 1926 και για τα 20 χρόνια από τον θάνατο του Τεντ Γκραντ. Σε διεθνές επίπεδο, η περαιτέρω ανάπτυξη της RCI, που πλέον έφτασε τα 8.000 μέλη παγκοσμίως, μας γεμίζει ελπίδα. Τέλος, στάλθηκε μήνυμα αταλάντευτης αλληλεγγύης στους διωκόμενους κομμουνιστές όπως ο Εχσάν Αλί στο Πακιστάν, διαμηνύοντας ότι καμία αστική καταστολή δεν θα μας λυγίσει.
Τα επόμενα βήματα του βρετανικού τμήματος της RCI έχουν ήδη χαραχθεί. Μέσα από τη μεγάλη θερινή πολιτική εξόρμηση με το μαχητικό σύνθημα «Εξαλείψτε την τάξη των Έπσταϊν», οι Βρετανοί σύντροφοι στοχεύουν άμεσα στην επίτευξη του στόχου των 1.500 μελών, με ορίζοντα τα 2.000 μέλη μέχρι το επόμενο Συνέδριο. Κλείνοντας τις εργασίες, ο Γενικός Γραμματέας του RCP, Μπεν Γκλινιέτσκι, δανειζόμενος τους φλογερούς στίχους του Αμερικανού ποιητή Τζόζεφ Φαζάνο για την Ιωάννα της Λωρραίνης, συμπύκνωσε το μαχητικό πνεύμα των κομμουνιστών: «Τα πέτρινα χρόνια / τελείωσαν. / Μετατραπείτε / με όλη σας την οργή / στη φωτιά που θα ταρακουνήσει τον κόσμο». Με όπλο την υπομονετική εξήγηση, την επιστημονική θεωρία του μαρξισμού και τη φλεγόμενη ταξική οργή των συντρόφων μας στη Βρετανία, το RCP βαδίζει αποφασιστικά στον αγώνα για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Φώτης Τσιούμας