«Υπήρχε μια γριά που κατάπιε μια μύγα,
δεν ξέρω γιατί κατάπιε μια μύγα — ίσως πεθάνει!»
Το παράλογο παιδικό στιχάκι Η γριά που κατάπιε μια μύγα μιλά για μια γυναίκα της οποίας οι λύσεις δημιουργούσαν μόνο μεγαλύτερα προβλήματα:
«Υπήρχε μια γριά που κατάπιε μια αράχνη
που στριφογύριζε, τιναζόταν και τη γαργαλούσε από μέσα της·
κατάπιε την αράχνη για να πιάσει τη μύγα·
δεν ξέρω γιατί κατάπιε μια μύγα — ίσως πεθάνει!»
Καθώς η ρίμα επαναλαμβάνεται, η γριά αναγκάζεται να καταπίνει όλο και μεγαλύτερα ζώα. Ο παραλογισμός δεν έγκειται απλώς στην ολοένα αυξανόμενη κλίμακα των πλασμάτων που καταπίνονται, αλλά στην απώλεια κάθε λογικού σκοπού. Κάθε πράξη υποτίθεται ότι λύνει το πρόβλημα που δημιούργησε η προηγούμενη, όμως κάθε μία δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να βαθαίνει το αδιέξοδο και να ωθεί την ακολουθία προς τα εμπρός με μια δική της τυφλή λογική.
Με μια παρόμοια τυφλή λογική, το αμερικανικό περιοδικό εξωτερικής πολιτικής Foreign Affairs ρωτά, στο άρθρο του της 10ης Μαρτίου: ποιος είναι ο τελικός σκοπός στο Ιράν; Υπάρχει άραγε λογική; Οι πόλεμοι που στερούνται σαφών στόχων, αναφέρει, σπάνια τελειώνουν καλά.
Ποιοι, λοιπόν, είναι οι στόχοι του πολέμου των ΗΠΑ κατά του Ιράν; Αλλαγή καθεστώτος; Καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν; Ένα διαπραγματευτικό τέχνασμα; Επειδή «το Ισραήλ επρόκειτο να το κάνει έτσι κι αλλιώς»;
Και πότε θα τελειώσει ο πόλεμος; Πολύ σύντομα; Μέχρι την επόμενη εβδομάδα; Όχι χωρίς την άνευ όρων παράδοση του Ιράν; Όχι χωρίς την επιλογή ενός σπουδαίου και αποδεκτού ηγέτη; «Απίθανο να καταρρεύσει σύντομα», είναι η πιο πρόσφατη διάγνωση. Τα συγκεχυμένα μηνύματα που έρχονται από τον Λευκό Οίκο είναι από μόνα τους ένα μήνυμα: ο Λευκός Οίκος δεν έχει πραγματική ιδέα τι κάνει.
Η μύγα
Ο Τραμπ είναι ένας χαοτικός, λαϊκιστής δημαγωγός που επιταχύνει την ιμπεριαλιστική παρακμή των ΗΠΑ. Ως ηγέτης του MAGA, οι υποστηρικτές του τον βλέπουν ως εκείνον που παλεύει να επαναπατρίσει τις αμερικανικές θέσεις εργασίας που χάθηκαν στο εξωτερικό εξαιτίας δεκαετιών νεοφιλελεύθερης πολιτικής.
Όμως ο προστατευτισμός είναι εξίσου αδιέξοδος με τον φιλελευθερισμό για τους Αμερικανούς εργαζόμενους σε μια εποχή γενικευμένης καπιταλιστικής κρίσης. Γι’ αυτό οι τραμπιστές στον Λευκό Οίκο δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτε άλλο πέρα από καπιταλιστική γεροντική παρακμή, φτηνά γιατροσόφια και αυτοσχεδιασμούς της στιγμής. Χρειάζονται τον εθνικισμό για να μπαλώνουν τις ρωγμές του προγράμματός τους. Ο Τραμπ δεν είναι μόνο πολιτικός ηγέτης του MAGA, αλλά και ο λαϊκιστής αυλικός γελωτοποιός του με τη σημαία στο χέρι. Είναι η πολιτισμική ενσάρκωση του MAGA σε μια δηλητηριώδη, ανθρώπινη μορφή.
Κι όμως, στις ΗΠΑ, παρότι ο Τραμπ έχει καταλάβει τη βασιλική αυλή, μοιάζει με κλόουν που στρογγυλοκάθεται στον θρόνο παρανόμως. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο, καθώς το πρόγραμμά του διαψεύδεται διαρκώς από την πραγματικότητα. Η απασχόληση στις ΗΠΑ μειώνεται επί οκτώ συνεχόμενους μήνες, αναφέρει το Reuters, και η βιομηχανία έχει χάσει 70.000 θέσεις εργασίας από τον Απρίλιο. Το εμπορικό έλλειμμα, το οποίο οι δασμοί υποτίθεται ότι θα περιόριζαν, έφτασε σε ιστορικό υψηλό. Και τώρα το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε τους δασμούς του χωρίς αντίκρισμα. Άρα, όλο και μεγαλύτερο θέαμα, υπολογίζει ο γελωτοποιός, είναι αναγκαίο ως φύλλο συκής για να κρύψει την πολιτική του χρεοκοπία.
Και μόνο ένας αληθινός αυλικός γελωτοποιός, τόσο ευερέθιστος μπροστά στους περιορισμούς του σαν μύγα και ταυτόχρονα τόσο ματαιόδοξος και απρόσβλητος από αμφιβολίες, θα μπορούσε να διατηρηθεί σε μια τόσο υψηλού ρίσκου κατάσταση εκτός πραγματικότητας. Όμως οι εξαιρετικές εποχές αναδεικνύουν απίστευτους ανθρώπους.
Υπάρχουν ιστορικές στιγμές κατά τις οποίες μικρότερες προσωπικότητες και δευτερεύοντα ζητήματα, φαινομενικά αυθαίρετα και υποκειμενικά, επιτρέπεται να παίξουν υπερμεγέθη ρόλο στην ταξική πάλη. Μπορούν μάλιστα να παίξουν καθοριστικό ρόλο, μέσα από μια σύνθετη σύμπτωση ιστορικών περιστάσεων. Αυτό ισχύει για τους Βοναπάρτες και τους Καίσαρες. Ισχύει όμως και για τις ουρές για τα συσσίτια, τα δικαστικά σκάνδαλα, τα συνοριακά επεισόδια, τις αστυνομικές προκλήσεις και τις διπλωματικές ταπεινώσεις.
Ο πόλεμος στο Ιράν είναι το χωνευτήρι όπου χύνονται μια σειρά από πολιτικές αντιφάσεις, αποκαλύπτοντας σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό τη δραματική παρακμή της μεγάλης αμερικανικής υπερδύναμης. Ανάμεσα σε αυτές τις αντιφάσεις είναι ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και το φάντασμα του Τζέφρι Έπσταϊν.
Η αράχνη
Σαν ένας γέρος που έχει πέσει στη δούλεψη του πρώην υπηρέτη του, το Ισραήλ τώρα καθοδηγεί το χέρι των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Όμως αυτός ο κοινός πόλεμος με το Ισραήλ, που επιδιώκεται από το τελευταίο για τους δικούς του ξεχωριστούς περιφερειακούς στόχους, φαίνεται να αντιφάσκει με την τραμπική πολιτική της απομονωτικής συρρίκνωσης, όπως συνοψίζεται στο έγγραφο National Security Strategy 2025.
Σε εκείνο το έγγραφο, οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι αποσύρονται από τον ρόλο του παγκόσμιου αστυνόμου, ώστε να αναδιπλωθούν πίσω από τα τείχη τους σε Ατλαντικό και Ειρηνικό Ωκεανό. Σχεδιαζόταν μια ειρηνική απόσυρση, με σπουδή για την αμερικανική τους αυλή, την οποία, για να είμαστε δίκαιοι, είχαν παραμελήσει τελευταία.
Αντί γι’ αυτό, φέτος οι ΗΠΑ έχουν επιδοθεί σε σπασμωδική βία στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Έναν χρόνο μετά τη δεύτερη θητεία του, ο Τραμπ οδηγεί τις ΗΠΑ σε μια ακόμη περιπέτεια στη Μέση Ανατολή. Μια τέτοια φαινομενική στρατηγική αντίφαση πηγάζει από τις αντιφάσεις του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στις επιθανάτιες κρίσεις του.
Ο Τραμπ γυμνός
Ο Τραμπ μπορεί να έχει τους περιορισμούς του, αλλά στα όνειρά του είναι ο Μινγκ ο Αμείλικτος, που του αρκεί να σηκώσει το μικρό του δάχτυλο για να έρθουν οι ηγέτες του κόσμου γλείφοντας τα πατήματά του.
Τον Ιανουάριο, αυτά τα όνειρα έγιναν πραγματικότητα. Οι ΗΠΑ σόκαραν τον κόσμο απαγάγοντας τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο. Φουσκωμένος από αλαζονεία, ο Τραμπ διασκέδαζε με τον αυτοκρατορικό του ρόλο μέσα από τη σχετικά οικονομική τακτική του «αποκεφαλισμού του καθεστώτος».
Τόσο ικανοποιημένος ήταν με τη βενεζουελάνικη περιπέτεια, ώστε λιγότερο από δύο μήνες αργότερα δοκίμασε ξανά. Η αρχική επιτυχία του δεύτερου, πιο αιματηρού αποκεφαλισμού στην Τεχεράνη, φάνηκε να επιβεβαιώνει ακόμη περισσότερο, στα δικά του μάτια, την παντογνωσία του Τραμπ.
Όμως τότε ήταν που αποκαλύφθηκε η γύμνια του αυτοκράτορα. Η δολοφονία του Χαμενεΐ δεν έκανε τους Ιρανούς ηγέτες να γονατίσουν. Αντίθετα, οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης συνέχισαν να λειτουργούν ανεξάρτητα, υπερασπιζόμενοι το Ιράν ενάντια στους Αμερικανούς και Ισραηλινούς επιδρομείς.
Πριν από τον πόλεμο, ο στρατηγός Νταν Κέιν, πρόεδρος του Μικτού Επιτελείου των ΗΠΑ, προειδοποίησε ότι μια σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να εξαντλήσει τα πυρομαχικά, αφήνοντας τις ΗΠΑ εκτεθειμένες αν χρειαστεί να επέμβουν αλλού. Αυτή η πρόγνωση επιβεβαιώνεται πλέον καθημερινά.
Ο μέσος υποστηρικτής του Τραμπ, που επί χρόνια άκουγε ότι ο κύριος εχθρός είναι η Κίνα, μπορεί να αναρωτιέται γιατί πυρομαχικά αξίας εκατομμυρίων δολαρίων έγιναν καπνός μέσα σε λίγες εβδομάδες, ενώ στο εσωτερικό ο πληθωρισμός αυξάνεται, οι τιμές της βενζίνης διπλασιάζονται και τα ποσοστά ανεργίας ανεβαίνουν. Όλα αυτά για έναν πόλεμο, οι λόγοι του οποίου παραμένουν ασαφείς.
Να καταπιείς ένα σκυλί
Για τον ιμπεριαλισμό σε παρακμή, κάθε κίνηση εμπεριέχει και ένα λάθος. Ξεκινώντας πόλεμο με το Ιράν, οι ΗΠΑ αποκάλυψαν ακόμη περισσότερο την αδυναμία τους στα μάτια της Ρωσίας και της Κίνας, καθώς και επιτάχυναν τη διάλυση των συμμαχιών τους με τους συναδέλφους ιμπεριαλιστές εταίρους τους (με εξαίρεση το Ισραήλ).
Χωρίς αμφιβολία, η κυβέρνηση Τραμπ πίστευε ότι εγκαθιστώντας ένα υποτελές καθεστώς στο Ιράν θα κατάφερνε ένα ακόμη πλήγμα κατά της Κίνας, μετά την απώλεια του βενεζουελάνικου πετρελαίου από την Κίνα. Όμως η Κίνα έχει στραφεί αποφασιστικά προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας τα τελευταία χρόνια, ενώ οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην Ασία, η Ν. Κορέα και η Ιαπωνία, έχουν πληγεί πολύ πιο βαριά από το πετρελαϊκό σοκ. Η Κίνα, αλλά και οι Ευρωπαίοι, ωστόσο, παραμένουν εκτεθειμένοι στο υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG), ιδίως ως προς τα γεωργικά λιπάσματα.
Οι σύμμαχοι των ΗΠΑ μαθαίνουν γρήγορα τι κόστος έχει η τιμή μεταξύ κλεφτών. Οι αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή έχουν δεχθεί επιθέσεις. Τα ΗΑΕ, η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ, το Ομάν και το Ιράκ είδαν διυλιστήρια, πετρελαϊκούς τερματικούς σταθμούς, λιμάνια, αεροδρόμια, σταθμούς φυσικού αερίου, ακόμη και τράπεζες και χρηματιστήρια να πλήττονται ή να κλείνουν. Αυτές οι χώρες θα επανεξετάσουν σίγουρα την παρουσία αμερικανικών βάσεων στο έδαφός τους τις επόμενες εβδομάδες και μήνες.
Στις 13 Μαρτίου, αναφέρθηκε ότι οι Σαουδάραβες, οι Γάλλοι και οι Ιταλοί ενεργούσαν πίσω από την πλάτη του Τραμπ για να συνομιλήσουν με τους Ιρανούς, προκειμένου να βγάλουν το πετρέλαιό τους έξω από το Στενό του Ορμούζ.
Την ίδια στιγμή ο Τραμπ, νιώθοντας την πίεση του πετρελαίου στα 100 δολάρια, απαίτησε από τους Ευρωπαίους εταίρους του να διασώσουν τα δεξαμενόπλοια που έχουν εγκλωβιστεί στο Στενό του Ορμούζ. «Είναι μόνο δίκαιο οι άνθρωποι που ωφελούνται από το Στενό να βοηθήσουν ώστε να διασφαλιστεί ότι εκεί δεν θα συμβεί τίποτε κακό», είπε, στρέφοντας την οργή του και κατά των Κινέζων, φαινομενικά χωρίς ίχνος ειρωνείας. Αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από δηλώσεις για δημόσια κατανάλωση, ώστε να μετατεθεί η ευθύνη στους Ευρωπαίους, οι οποίοι δεν πρόκειται να υπακούσουν σε τέτοιο αίτημα.
Ακόμη και ο μπάτλερ του Τραμπ, ο σερ Κιρ Στάρμερ, έχει βγει από την κρυψώνα του και ανακοίνωσε — έμμεσα, μέσω ενδιάμεσου — ότι το Ηνωμένο Βασίλειο είναι, στην πραγματικότητα, κυρίαρχο έθνος και, ως εκ τούτου, δεν υποχρεούται να συναινεί σε κάθε απαίτηση του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Είναι απόδειξη του βάθους της αμερικανικής απομόνωσης το ότι ακόμη και οι Βρετανοί τόλμησαν να διατυπώσουν ορισμένα σχόλια που έρχονται, έστω και ελαφρά, σε αντίθεση με τους αφέντες τους στην Ουάσιγκτον.
Το φάντασμα του Έπσταϊν
Οι ΗΠΑ έχουν ξεκινήσει έναν απρόκλητο επιθετικό πόλεμο στη Μέση Ανατολή, σε άμεση αντίθεση με τους δηλωμένους στόχους της σημερινής διοίκησης. Δεν υπάρχει αντικειμενικό οικονομικό όφελος από αυτόν τον πόλεμο για τις ΗΠΑ ή για τον Λευκό Οίκο. Αντιθέτως, η κρίση στο Στενό του Ορμούζ απειλεί να ρίξει την παγκόσμια οικονομία στην ύφεση.
Η αμερικανική κυβέρνηση πήγε στον πόλεμο, όχι μόνο μεθυσμένη από τη δική της υποτιθέμενη επιτυχία στη Βενεζουέλα, όχι μόνο υποταγμένη στους Ισραηλινούς, όχι μόνο τυφλωμένη από τις περιορισμένες πνευματικές της ικανότητες, αλλά κυρίως πανικόβλητη από την ανάγκη να ξεφύγει από τα Αρχεία Έπσταϊν. Όμως δεν θα θάψουν τον Έπσταϊν στον Περσικό Κόλπο. Αντίθετα, θα ανάψουν το σκάνδαλο μέσα στις φλόγες της σύρραξης, για να το δει όλος ο κόσμος. Ο Νετανιάχου επέμεινε τα τελευταία χρόνια στον γενοκτονικό πόλεμό του κατά των Παλαιστινίων για να αποφύγει τη φυλακή. Με την ίδια λογική, ο Έπσταϊν δεν είναι μια υστερόβουλη σκέψη για την άρχουσα τάξη.
Αντίθετα, είναι το μεγαλύτερο, πιο εκτεταμένο και βαθύτερα διεισδυτικό σκάνδαλο στην ιστορία. Οι καπιταλιστές, ως τάξη, ζουν λοιπόν υπό τον θανάσιμο τρόμο του φαντάσματος του Έπσταϊν. Είναι γι’ αυτούς μια υπαρξιακή φρίκη. Τους έχει αποκαλύψει ως μια εχθρική τάξη που κυκλοφορεί ανάμεσά μας φανερά, κυνηγώντας φτωχούς και εργαζόμενους ανθρώπους, τους οποίους θεωρούν απλώς ως ζώα.
Το σκάνδαλο Έπσταϊν εξαπλώνεται σε ολόκληρη την αστική τάξη του κόσμου. Ριζώνει και φωλιάζει παντού επειδή η αρρώστια είναι παντού. Είναι ένα ηφαίστειο — μια καλντέρα — που απλώνεται οριζόντια κάτω από την επιφάνεια. Είναι τόσο βαθιά ενσωματωμένο στο έδαφος μιας δύσοσμης, αποκρουστικής αστικής κουλτούρας, ώστε δεν μπορεί να εκραγεί χωρίς να τα παρασύρει όλα μαζί του.
Το άλογο
«Υπήρχε μια γριά που κατάπιε ένα άλογο…
Τώρα είναι νεκρή, φυσικά!»
Η απάντηση βρίσκεται στα χείλη όλων. Είναι ο στόχος που ο Λευκός Οίκος δεν θα ξεστομίσει ποτέ. Όμως χωρίς έναν σαφή στόχο για την έναρξή του, πώς μπορεί να υπάρξει βάση πάνω στην οποία να ολοκληρωθεί ο πόλεμος;
«Είναι σημαντικό ότι τα Αρχεία Έπσταϊν αναφέρθηκαν σχεδόν από κάθε άνθρωπο που πήραμε συνέντευξη. Ένας φοιτητής ένιωσε ότι η τελευταία πράξη επιθετικότητας του Τραμπ συνδέεται με τη δύσκολη θέση του στο εσωτερικό: “Είναι αντιπερισπασμός! Αν δεν είναι στη λίστα του Έπσταϊν, καλύπτουν κάποιον που είναι”» (Iran, Starmer, and the crisis of the ‘special relationship’, The Communist, 3 Μαρτίου 2026).
Τις τελευταίες δύο εβδομάδες παρατηρήθηκε σημαντική μείωση των τίτλων για τον Έπσταϊν στα δυτικά ειδησεογραφικά μέσα, καθώς ο πόλεμος στο Ιράν πήρε τη θέση τους. Το ίδιο συνέβη και κατά την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας. Όμως ύστερα, το φάντασμα του Έπσταϊν επέστρεψε.
Έπειτα ήρθε η τρομοκρατία της ICE στη Μινεάπολη καθ’ όλη τη διάρκεια του Ιανουαρίου. Όταν όμως η εργατική τάξη οργάνωσε μια γενική απεργία που έδειχνε ότι μπορούσε να εξαπλωθεί σε πανεθνική κλίμακα, ο Τραμπ υποχώρησε. Και το φάντασμα του Έπσταϊν επέστρεψε ξανά.
Ο Έπσταϊν γδύνει όλα τα ηθικολογικά πέπλα, όλες τις σημαίες, όλα τα φωτοστέφανα, όλες τις πολιτικές αυταπάτες. Όταν τελειώσει ο πόλεμος με το Ιράν, θα έχουν σκοτωθεί αρκετοί Ιρανοί ώστε να έχει τελικά εξορκιστεί το φάντασμά του;
Είναι ο οργουελικός αντιπερισπασμός του πολέμου αυτοσκοπός για τους τραμπιστές; Και ναι και όχι. Όταν τους παρουσιάστηκε η δυνατότητα του πολέμου, πίστεψαν ότι θα κρατούσε τον Έπσταϊν μακριά από την πόρτα τους. Το ζήτημα είναι ότι, όπως και η γριά, με το Ιράν μπορεί τώρα να έχουν καταπιεί ένα άλογο. Τώρα κάποιοι αστειεύονται πως, αν ο πόλεμος κρατήσει πολύ, ο Τραμπ θα χρειαστεί να δημοσιεύσει τα Αρχεία Έπσταϊν για να αποσπάσει την προσοχή των μαζών από το Ιράν. Κι αυτό εκφράζει τέλεια το μπλέξιμο μέσα στο οποίο βρίσκονται.
Όσο περισσότερο μπλοκάρεται το Στενό του Ορμούζ, τόσο πιο κοντά φτάνει η παγκόσμια οικονομία στο χείλος του γκρεμού. Επιπλέον, ο Τραμπ δεν μπορεί να υπονομεύσει περαιτέρω τη βάση του στο MAGA καθώς πλησιάζουν οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ. Το MAGA είναι εχθρικό προς τους πολέμους χωρίς τέλος και είναι διχασμένο ως προς την αντιληπτή υποταγή των ΗΠΑ στο Ισραήλ.
Χωρίς σαφές τέλος στον ορίζοντα, «…οι τακτικές επιτυχίες εγείρουν ερωτήματα για το τι έπεται», αναφέρει το Foreign Affairs, «ενώ οι τακτικές αποτυχίες γίνονται δικαιολογία για να γίνουν περισσότερα. Η αποστολή επεκτείνεται, το χρονοδιάγραμμα απλώνεται και η αρχική αιτία υποχωρεί στο παρασκήνιο καθώς ο πόλεμος αποκτά τη δική του δυναμική» (What is the Endgame in Iran?, Foreign Affairs, 10 Μαρτίου). Ανίκανος να δικαιολογήσει επαρκώς τον πόλεμο, ο Λευκός Οίκος δεν μπορεί να διατυπώσει τους πολεμικούς του στόχους και έτσι δεν μπορεί να περιγράψει τους όρους με τους οποίους θα μπορούσε να λήξει ο πόλεμος. Αυτή είναι η γέννηση ενός αέναου πολέμου.
Αν η ιρανική ηγεσία ήταν πιο πρόθυμη και επέτρεπε να αντικατασταθεί από μια νέα, δημοφιλή, φιλοαμερικανική ιρανική κυβέρνηση, αυτό ίσως να αρκούσε. Αλλά έχουμε ήδη ασχοληθεί με τα παράλογα παιδικά στιχάκια.
Το παραπάνω άρθρο του Foreign Affairs συνεχίζει παραθέτοντας τον φον Κλαούζεβιτς, ότι ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα. Η τυφλή εμπειρική πορεία της κυβέρνησης Τραμπ σε αυτόν τον πόλεμο δεν είναι παρά η βίαιη απόρροια μιας άρχουσας τάξης που έχει χάσει κάθε λόγο ύπαρξης, αλλά δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με αυτό το γεγονός.
Ο πόλεμος μπορεί να τελειώσει σε δύο εβδομάδες ή σε δύο χρόνια. Ο πόλεμος είναι απρόβλεπτος. Αυτό που μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα είναι ότι η άρχουσα τάξη, από τη μία άκρη ως την άλλη, θα κάνει τα πάντα για να σκοτώσει το φάντασμα του Έπσταϊν. Όμως δεν μπορείς να σκοτώσεις έναν άνθρωπο δύο φορές. Στη βιασύνη τους να συσκοτίσουν, οι δημιουργοί αυτού του πολέμου αποκαλύπτονται ως τα διεστραμμένα, απέθαντα πλάσματα της Έπσταϊν-ιμπεριαλιστικής τάξης, καταστρέφοντας μέσα σε λίγες εβδομάδες περισσότερες ζωές απ’ όσες κατέστρεψε ο Έπσταϊν σε ολόκληρη τη ζωή του.
17 Μαρτίου
Μπεν Πεκ