Χιλή απεργία ορυχείο χαλκού

Πριν από 46 χρόνια, κατά τη διακυβέρνηση του Αλιέντε, αποφασίστηκε από τη Χιλιανή Εθνοσυνέλευση η εθνικοποίηση των αποθεμάτων χαλκού της Χιλής. Η εγκληματική χούντα του Πινοσέτ, άνοιξε τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση των 2/3 της εθνικής βιομηχανίας χαλκού. Παρ’ όλα αυτά σήμερα το εθνικοποιημένο κομμάτι των ορυχείων χαλκού συνιστά το 13% του ΑΕΠ, και σωστά ονομάζεται «ο μισθός της Χιλής». Ενώ η κρατική CODELCO είναι η μεγαλύτερη παραγωγός χαλκού στον κόσμο, η εταιρεία MINERA ESCONDIDA κατέχει το μεγαλύτερο μη υπόγειο ορυχείο χαλκού, που ελέγχεται από την εταιρεία BHP Billiton.

Στις 7 Φλεβάρη, 2.500 εργάτες ξεκίνησαν μία μαζική απεργία διαρκείας – σταθμό για το εργατικό κίνημα της Χιλής, αντιστεκόμενοι στην επίθεση που προετοιμάζει η αυστραλιανή – αγγλική εταιρία κολοσσός. Στόχος της εργοδοσίας είναι η περικοπή επιδομάτων, η μείωση των μισθών κατά 14%, η μείωση των διαλλειμάτων. Οι απεργοί απαίτησαν αύξηση μισθών κατά 7%, ίδια δικαιώματα για «παλαιούς» και νέους εργάτες, καθώς και αποζημίωση για την απεργία αξίας 25 εκ. πέσος. Στην απεργία συμμετείχε ένα συντριπτικό 99% των εργαζομένων.

Η οικονομική σημασία του συγκεκριμένου ορυχείου που παράγει 1.200.000 τόνους χαλκού κατ’ έτος, είναι τεράστια. Είναι χαρακτηριστικό ότι δύο μόνο μήνες απεργίας κοστίζουν στην ιδιοκτήτρια εταιρία 1 δις δολάρια. Την ίδια στιγμή, σηματοδοτεί ένα σημείο καμπής για το εργατικό κίνημα της Χιλής.

Η απεργία είναι ιδιαίτερα σημαντική σήμερα όπου η ανεργία στους μεταλλωρύχους έχει αυξηθεί σημαντικά λόγω της μείωσης της ζήτησης για χαλκό από την Κίνα, τον μεγαλύτερο αγοραστή χαλκού παγκοσμίως. Παρά το γεγονός ότι η τιμή του χαλκού έχει επηρεαστεί από τις διακυμάνσεις στο χρηματιστήριο, αυτή την χρονική περίοδο υπάρχει μια σχετική παύση της κρίσης στο μέταλλο, λόγω της εκλογής του Τραμπ και της ισχνής αύξησης της ζήτησης από την Κίνα.

Η απεργία στην ESCONDIDA είναι πολύ σημαντική ενόψει της επερχόμενης αντεργατικής μεταρρύθμισης που ετοιμάζει η δεξιά πτέρυγα της κυβέρνησης συνασπισμού. Οι πιο ευάλωτοι στην απόλυση είναι οι μισθωμένοι, «ενοικιαζόμενοι» εργάτες. Ο νέος νόμος είναι ιδιαίτερα άδικος για τους μισθωμένους εργάτες, καθώς δίνει την δυνατότητα στην εταιρία που τους έχει ενοικιάσει, αν τυχόν απεργήσουν, να προσλάβουν νέους εργάτες από άλλη εταιρία. Με αυτόν τον τρόπο νομιμοποιεί την απεργοσπασία.

Ήδη η εταιρία προσπάθησε να φέρει νέους απεργοσπάστες με πρόσχημα ότι χρειάζονται περισσότερες προσλήψεις. Φυσικά οι απεργοί δεν άνοιξαν τις πύλες του ορυχείου σε κανέναν απεργοσπάστη. Η εταιρία έχει κάνει τα αδύνατα δυνατά για να κάμψει το ηθικό των απεργών. Έχει σπείρει φήμες ότι η ηγεσία του σωματείου βρίσκεται σε συνομιλίες με Διαιτησία του Υπουργείου Εργασίας για την διακοπή της απεργίας, με στόχο να δυσφημίσει τους απεργούς σε όλο το εργατικό κίνημα.

Η βιομηχανία χαλκού είναι από παράδοση η «αιχμή του δόρατος» της ταξικής πάλης στην Χιλή. Οι εργάτες τους, είναι μπροστάρηδες σε όλους τους μεγάλους εργατικούς αγώνες. Από το μαθητικό κίνημα του 2011 για τη Δημόσια Δωρεάν Παιδεία μέχρι και σήμερα στις πρόσφατες κινητοποιήσεις των συνταξιούχων, το σωματείο εργαζομένων χαλκού είναι πάντα παρόν. Αιτήματα και κινήματα από διάφορους κλάδους είναι άμεσα συνδεδεμένα με την ανάγκη εθνικοποίησης της βιομηχανίας χαλκού.

Η σκανδαλώδης πραγματικότητα είναι πως τα έσοδα από αυτό το μικρό ποσοστό της βιομηχανίας χαλκού που είναι εθνικοποιημένο, χρηματοδοτούν το στρατό και την αστυνομία, δίνοντας υψηλότατους μισθούς και συντάξεις. Ας μην ξεχνάμε ότι ο στρατός και η Αστυνομία καταστέλλουν όλους τους εργατικούς αγώνες, δεν διστάζουν να σκοτώνουν εργάτες όπως π.χ το νεαρό εργάτη Νέλσον Κιτσιλάο το 2015, δολοφόνησαν τον μαθητή Μανουέλα Γκουτιέρεζ το 2011, ενώ μόνιμα βασανίζουν, φυλακίζουν και δολοφονούν την αυτόχθονα φυλή των Μαπούτσε. Ο «μισθός της Χιλής» ξοδεύεται για την χρηματοδότηση των μέσων κρατικής καταστολής του αστικού κράτους.

Μετά από 43 ημέρες απεργίας, οι απεργοί πέτυχαν την παράταση των υπαρχόντων συμβολαίων τους και επανήλθαν στα ορυχεία. Κατάφεραν να διατηρήσουν τις κατακτήσεις που η εργοδότρια εταιρία ήθελε διακαώς να αναιρέσει. Το συνδικάτο του χαλκού, που είναι το μεγαλύτερο συνδικάτο της Χιλής, κέρδισε μια μικρή νίκη και είχε την στήριξη της Χιλιανής κοινωνίας που υποστήριξε την πολύ μεγάλη κινητοποίηση.

Η απεργία αυτή, αναμφίβολα αποτελεί ένα σημαντικό σταθμό στην ταξική πάλη της Χιλής και προϊδεάζει ότι το εργατικό κίνημα της χώρας αυτής με τις μεγάλες επαναστατικές του παραδόσεις, επιστρέφει στο προσκήνιο.
Σοφία Παπακωνσταντίνου

Κοινοποιήστε